و خود عالمى عامل و دانشمندى كامل ، از اعاظم شاگردان آقا سيد نعمت اللّه بوده و در سال درگذشت استاد خود ( 1112 ) درگذشته است ( 1 ) . در الكواكب المنتثره فرموده « حاشيه ملا عبد اللّه و كبرى و صغرى را در منطق مورخ 1096 به خط خود نوشته و امضاء او نعمت بن محمد معصوم القاضى است » ( 2 ) . و در نسخه چاپى : 789 حيات او را در 1096 نوشته و وفات او را ننوشته ، با اينكه عبارت تذكره را كه تصريح به تاريخ وفات او دارد ديده است . نگارنده گويد : معالم الاصول را نزد جدّ اعلى خوانده و حواشى از خود و ديگران بر آن نگاشته و استادش به خط شريف اجازه‌اى مورخ 1103 براى او نوشته و او را به « الولد الأعزّ الموفق العالم العامل المحقق المدقق الصالح الناسك ، ذو الطبعة الوقادة والقريحة النقادة » توصيف نموده است . مهر بيضى شكل او ( الواثق باللّه ابن القاضي معصوم نعمة اللّه ) است . و نسخه‌اى از نهج البلاغة با حواشى جدّ اعلى را هم به خط خود نوشته و نزد سيد خوانده ، آنگاه آن نسخه را وقف كرده و جدّ اعلى وقف نامه آن را نوشته در ذ ق / 1110 ، و اجازه‌اى مورخ ماه صفر 1103 براى او نوشته و شيخ محمد بن على جزائرى - مذكور در صفحه 307 - نسخه‌اى از روى آن استنساخ كرده ، كه متاسفانه موريانه قسمتى از آن را ضايع كرده و بعضى از كلمات آن اجازه و وقفنامه سالم مانده است . در اعيان الشيعه 50 : 25 هم به طور اجمال ترجمه شده است .

--> ( 1 ) تذكره شوشتر : 128 ، و تحفة العالم : 96 . ( 2 ) الكواكب المنتثره : 789 .